نا به هنگام

در چنارستان سرد
برگریزان فصلی دیگر ست
خاک
جوهری بیگانه با بودن
برگ ها چون آنِ بی بنیادی
                               وهم انگیز و بی رنگ
 در عدم می ریزند
 در چنارستان صدایی نیست
هیچ نوری نیست
ماهتابی جاودان افسرده آن جا حکم می راند
پیرمردی باغبان هر روز با جاروب خشکش برگ های مرده را در کوچه می ریزد
صبح تا شب برگ می روبد
از سحر تا شامگاهان مرگ می روبد
گاه در هنگام رُفتن گوش جان را می گذارد بر تن سرد درختان
یک صدا، بی انتها، بی وقفه، می گویند:

در چنارستان سرد

برگریزان

             فصلی

                       دیگر

                                 ست

در چنارستان سرد

برگریزان

           فصلی

                     دیگر

                                 ست

 

اکتبر  ۲۰۰۹
            

***

واژه ها را دوباره برایم بخوان
این را چگونه تلفظ می کنند؟
واژه هایت را یک به یک در دهانم بگذار

همیشه چیزی در واژه ها از دست من می گریزد.
همیشه چیزی در تو از دست من می گریزد.
آن چیز چیست؟
همچون هاویه ای مبهم
دهشت بار
رمزآلود
نام ناپذیر

سپتامبر۲۰۰۹

در شبی که از رنگ های صورتی و آبی رازآلود شده
ما آذرخشی بی همتا را رد وبدل خواهیم کرد
همچون زاریی طولانی،آکنده از وداع

وسپس فرشته ای در میان درهای گشوده
خواهد آمد ـ وفادار و شادی بخش ـ
که آینه های کدر و مشعل های مرده را جانی تازه ببخشد

شعر:شارل بودلر
ترجمه:ب ـ مینا

با چشم هایی سرشار از اندوه و الکل
در گذریم
با ایمانی در کف و رویایی در دل
شاخه تهی دست انجیر بر فراز ماست
چون رود در خود می گرییم
و چون ضریح چشم به راهیم

خاطره ای
در میان ابرها و باران هایی غریب
همچون مشعلی نیم سوخته
آبروی زمین را نگاه داشته است
به سوی تو دست می سایم
و در آرزویی بلند
محو می شوم

اوت  ۲۰۰۹  

ژوئیه ۲۰۰۹

ما و کاغذ و نقطه ها

ژوئیه ۲۰۰۹

ما نمی دانیم چه خواهد شد.اکنون نیز نمی دانیم چه رخ داده است.سکوتی شگفت درون زبان گسترش می یابد.(زبانی که از جراحات ما سرشار است)سکوت خود را می گستراند و کلمات ما را در ابهامی بی پایان و راز آلود فرو می برد.آیا پس از فاجعه این سکوت لحظه حقیقت را روایت خواهد کرد؟ آیا فراسوی ما افقی دیگر را بشارت می دهد؟ تن های برهنه خون آلود در سکوت فرو می روند (...به کدامین گناه کشته شده است؟ و آن گاه که نامه ها زهم بگشایند و آن گاه که آسمان ز جا کنده شود و آنگه که دوزخ افروزند...)سکوت از ما می گذرد و ما را می گوید.این سکوت در کدامین سرزمین تابنده خواهد ایستاد؟ و از کدامین عرش آیات رستگاری را سرانجام تلاوت خواهد کرد؟(و آنگاه که بهشت فراپیش آرند. هر نفس بداند چه فراهم دیده.نه نه سوگند به اختران گردان[کز دیده]نهان شوند.سوگند به شب چون پشت گرداند.سوگند به صبح چون دمیدن گیرد.)

ژوئن۲۰۰۹

                                                                                
                                                                                  به شیرین،
                                                                                  همآواز علیزاده
                                                                                     
 زن تار می زند
سیم ها،انگشت ها،زخمه ها
زن تار می زند
صدا به درون دیوار می رود
به درون پنجره،شیشه،پرده
صدا به بیرون می رود
تا حفاظ فلزی ایوان
صدا به درون فلز می رود
صدا به درون دیوار می رود.صدا روح دیوار نیست؛ صدا خود دیوار است
صدا به ایوان می رود
 به درون همه پنجره ها
شیشه ها
پرده ها و دیوار ها
صدا به درون جهان می رود
صدا روح جهان نیست؛ صدا خود جهان است

آن روز که زن تار می زد
با نخستین زخمه جهان از هم پاشید
در آن آشوب زیبا گردی عظیم از جهان برخاست
زن تار می زد
با زخمه ها زخمه ها زخمه ها
زخمه های تند بی پایان
جهان چون بازدم زمستانی از دست رفت

تنها زن
در جایی موهوم
تار می زد

می ۲۰۰۹

گویی در عصر ما
لغتی از دست رفته هست
و لشکری از متفکران
در آن سوی کوه سفید در جستجوی اند

زیر درخت آبی
چوپان پیر در چپق کهنه خویش می دمد
زوزه سرخ گرگ ها
در انتهای جنگل تاریک
می شنوید؟

می۲۰۰۹